Powoli wytarła ręce o fartuch… i zrobiła krok w stronę fortepianu. A potem stało się coś nieoczekiwanego.

Emma usiadła, wygładziła sukienkę i zaczęła grać.

Było… dobrze. Czysto. Poprawnie. Profesjonalnie. Goście grzecznie kiwali głowami, niektórzy nawet klaskali.

Mark uśmiechnął się, zadowolony.

„No i masz” – powiedział. „A teraz ty.”

Spojrzał na Annę. W pokoju zapadła cisza.

Anna powoli podeszła do fortepianu. Usiadła. I już od pierwszych dźwięków coś się zmieniło w pomieszczeniu.

To nie była zwykła muzyka. Grała tak, jakby żyła w każdej tonacji. Bez pretensjonalności, bez teatralności – ale w sposób, który zapierał dech w piersiach.

Gdy skończyła, przez kilka sekund nikt nie klaskał.

„Nie…” Mark pokręcił głową. „To niemożliwe. Może znasz tylko tę melodię. Zagraj coś innego.”

Anna skinęła głową. Zaczęła grać ponownie. Niezwykle skomplikowana kompozycja. Bez nut. Bez patrzenia na cokolwiek. Z pamięci.

Teraz nikt już nie miał co do tego wątpliwości.

Gdy ostatnia nuta ucichła, w sali wybuchły brawa.

Mark spojrzał na nią tak, jakby widział ją po raz pierwszy.