„Siedziała na schodach wejściowych i łuskała groszek” – powiedział Walt. „Miałem na sobie skórę. Łaty. Bandanę. Pewnie wyglądałem jak awanturnik. Większość ludzi weszłaby i się zamknęła”.
„Co zrobiła?”
„Powiedziała: »Wyglądasz świetnie. Chcesz lemoniady?«”
Dała mu lemoniadę. Potem lunch. W końcu zawiozła go do sklepu z częściami samochodowymi swoim kombi, podczas gdy on siedział na miejscu pasażera, ściskając talerz resztek mielonki, na który nalegała, żeby go wziął.
„Wróciłem następnego dnia, żeby naprawić rower” – powiedział Walt. „Znowu mnie nakarmiła. Zauważyłem, że stopnie na jej ganku są spróchniałe. Naprawiłem je. Powiedziała, że to niepotrzebne. Powiedziałem jej, że też nie musi mnie karmić”.
Stało się to tradycją. Walt wrócił w następny poniedziałek. Przyprowadził przyjaciela. Moja mama nakarmiła ich oboje. Naprawili rynny.
W następny poniedziałek przyjechało czterech motocyklistów. Upieczyła pieczeń. Zgrabili podwórko i załatali dziurę w dachu garażu.
Po kilku miesiącach stało się to nawykiem. W każdy poniedziałek. Grupa przyjeżdżała w południe. Mama robiła obiad. Zimą zupę. Latem kanapki. Zawsze ciasto. Zawsze było go pod dostatkiem dla wszystkich, niezależnie od liczby osób.
Po obiedzie zajmowali się wszystkim, co trzeba było zrobić: hydrauliką, malowaniem, elektryką, ogrodnictwem. Jedna z nich nawet odnowiła cały swój tylny taras.
„Nigdy nas o nic nie prosiła” – powiedział Walt. „Po prostu to robiliśmy. A ona nigdy nie przestawała nas karmić”.
Spojrzałem na niego. „Jedenaście lat?”
„W każdy poniedziałek. Bez względu na pogodę, nigdy nie opuściliśmy poniedziałku. Nawet jej”.
„Nawet kiedy była chora?”
Wyraz twarzy Walta się zmienił. „Kiedy była zbyt chora, żeby gotować, przynosiliśmy jej jedzenie. Gotowaliśmy obiad w jej kuchni. Jedliśmy z nią. Siadała przy stole i opowiadała nam historie”.
„Jakie historie?”
„Głównie o tobie.”
Uderzyło mnie to mocniej, niż się spodziewałem.
Słońce wzeszło, gdy rozmawialiśmy. Dom był w połowie różowy. Motocykliści wciąż pracowali, zajęci wydajnością mężczyzn, którzy robili to razem tysiące razy.
Przeczytałem listę jeszcze raz. Tym razem naprawdę przeczytałem.
Pomaluj dom na różowo. Zawsze chciałem, żeby był różowy, ale Ray powiedział, że to w złym guście. Ray nie żyje, ja też nie. Pomaluj go na różowo.
