Po ośmiu latach poświęcenia wszystkiego, by opiekować się sparaliżowanym mężem, płakałam ze szczęścia, gdy patrzyłam, jak stawia pierwsze kroki.

Tydzień później te same ręce, które go karmiły, kąpały i wspierały w jego najciemniejszych dniach, trzęsły się, gdy trzymałam papiery rozwodowe — i poznałam prawdę, która mnie zniszczyła.

Mam na imię Emily. Mam 44 lata i jestem matką dwójki dzieci. Moje dzieci były jedynym powodem, dla którego przetrwałam najtrudniejsze lata mojego życia.

Wyszłam za mąż za Davida w wieku 28 lat, młoda i głęboko zakochana. Był czarujący, ambitny i odnosił sukcesy – prawnik z rozwijającą się kancelarią i pewnym siebie uśmiechem, który przyciągał ludzi. Nasze wczesne małżeństwo wydawało się idealne. Zbudowaliśmy życie, kupiliśmy dom i planowaliśmy wspólną przyszłość.
Kiedy urodziło się nasze pierwsze dziecko, byliśmy przepełnieni radością. Kiedy urodziło się nasze drugie dziecko, kariera Davida była na tyle silna, że ​​postanowiłam zostawić moją i zostać w domu. Chciałam być obecna przy naszych dzieciach. David poparł tę decyzję i powiedział mi, że postępuję słusznie.