Przez trzy szczęśliwe lata poświęciłam się rodzinie, podczas gdy David pracował. Aż pewnej nocy wszystko się zawaliło.

O 23:30 odebrałem telefon ze szpitala. David miał poważny wypadek samochodowy. Kiedy przyjechałem, lekarz powiedział mi, że uszkodzenie rdzenia kręgowego jest poważne. Był sparaliżowany od pasa w dół i szanse na to, że kiedykolwiek będzie chodził, były znikome.
Tej nocy trzymałem go za rękę i obiecałem, że nie odejdę. Nasze dzieci miały zaledwie osiem i pięć lat. Wyjście z domu nie wchodziło w grę.

Wypadek zniszczył nie tylko ciało Davida – zniszczył nasze finanse. Jego kancelaria upadła, dochody zniknęły, a rachunki za leczenie uszczupliły nasze oszczędności. Wróciłam do pracy po trzech latach nieobecności, podejmując pierwszą pracę, jaką znalazłam. Pensja była niska, ale utrzymywała nas na powierzchni.

Moje dni zaczynały się przed wschodem słońca i tak naprawdę nigdy się nie kończyły. Pracowałam na pełen etat, wychowywałam dwójkę dzieci i zostałam opiekunką Davida – podnosiłam go, kąpałam, karmiłam, zajmowałam się jego lekami, wizytami i papierkową robotą. Sama prowadziłam dom. Przez osiem lat to było moje życie.
Ludzie mówili mi, że jestem silna. Mówili, że większość by odeszła. Ale zostałam, bo go kochałam i wierzyłam, że nasze małżeństwo ma sens.

W siódmym roku coś się zmieniło. Podczas badania kontrolnego lekarz zauważył aktywność nerwową. David poruszył palcem u nogi. To był pierwszy znak nadziei, jaki mieliśmy od lat.
Kolejny rok upłynął pod znakiem fizjoterapii. Postępy były powolne, bolesne i wyczerpujące – ale zadziałały. Pewnego dnia David stanął na nogi. Kilka miesięcy później chodził o własnych siłach. Lekarze nazwali to cudem. Wierzyłam, że to nasz nowy początek.