Neapolitańska pastiera to jeden z najbardziej kultowych deserów neapolitańskiej tradycji kulinarnej, ściśle związany z okresem wielkanocnym. Przygotowywana według starożytnej receptury przekazywanej z pokolenia na pokolenie, deser ten ucieleśnia aromaty i smaki przywołujące na myśl wiosnę, odrodzenie i symboliczne znaczenie Wielkanocy.
Tradycyjnie pastierę przygotowywano w Wielki Czwartek lub Wielki Piątek, aby zjeść ją w Niedzielę Wielkanocną, co pozwalało na idealne połączenie smaków. Do dziś jej przygotowanie jest prawdziwym rytuałem w neapolitańskich rodzinach.
Początki i tradycja
Zgodnie z tradycją, pastiera narodziła się w neapolitańskich klasztorach, gdzie zakonnice łączyły symboliczne składniki: pszenicę, symbol odrodzenia; jajka, symbol życia; ricottę, symbol obfitości; oraz wodę z kwiatów pomarańczy, typowy zapach wiosny. Rezultatem jest bogaty, aromatyczny deser o niepowtarzalnym smaku.
Tradycyjny przepis na neapolitańską pastierę
Składniki
Na ciasto kruche:
- 500 g mąki 00
- 200 g cukru
- 200 g masła (lub smalcu według tradycji)
- 3 całe jajka
- starta skórka z cytryny
- szczypta soli
Do nadzienia:
- 500 g ugotowanej pszenicy na pastierę
- 300 ml pełnego mleka
- 30 g masła
- skórka cytrynowa
- 700 g ricotty owczej
- 600 g cukru
- 6 całych jajek
- 2 żółtka jaj
- 100 g kandyzowanych owoców (cytron i pomarańcza)
- woda z kwiatów pomarańczy (około 2 łyżek)
- szczypta cynamonu (opcjonalnie)
- saszetka wanilii lub nasiona laski wanilii
