Numer 42 wciąż był wymalowany niebieskimi kafelkami przy drzwiach, ale dom w niczym nie przypominał mglistego wspomnienia pogrzebu, jaki miałem. Fasada była świeżo pomalowana na biało, donice przepełnione bugenwillami, a w garażu stał całkiem nowy szary pickup. Nie był to obraz chorej wdowy, która żyje z marnej emerytury i 300 dolarów, które jej wysyłałem co miesiąc. Był to dom kogoś, kto przynajmniej żył o wiele wygodniej, niż sobie wyobrażałem.
Wyłączyłem silnik, trzymałem ręce na kierownicy i poczułem lodowate mrowienie na karku.
Może odziedziczyła. Może jakiś krewny jej pomagał. Może wyciągałem pochopne wnioski.
Wziąłem pudełko czekoladek i podszedłem do drzwi. Zapukałem dwa razy.
Doña Clara nie otworzyła drzwi.
Kobieta, która się pojawiła, miała około czterdziestu pięciu lat, była szczupła, miała na sobie kwiecisty fartuch, a na jej twarzy malowało się zaskoczenie, które wkrótce przerodziło się w ostrożność.
„Dzień dobry” – powiedziałem. „Szukam Doñi Clary. Czy ona nadal tu mieszka?”
