Postanowiliśmy zmienić miejsce pobytu, żeby dać nauczkę jej mężowi.

Na zewnątrz byliśmy niemal identyczni. Mieliśmy takie same włosy, ten sam wzrost, ten sam głos, a nawet ten sam wygląd. Bez dobrej znajomości nie sposób było nas rozróżnić. Dlatego plan zadziałał.

Przybyłam do jej domu, jakbym była moją siostrą. Zachowywałam spokój i opanowanie, tak jak ona zawsze. Ale w środku wszystko było inne. Już się nie bałam. Mąż mojej siostry wyczuł to niemal natychmiast.

Na początku po prostu patrzył na nią dłużej niż zwykle, jakby próbował zrozumieć, co jest nie tak. Potem zaczął dostrzegać szczegóły. Źle postawiła kubek. Źle odpowiedziała. Użyła niewłaściwego tonu.

„Czy zupełnie straciłaś odwagę?” zapytał ostro.

Milczałem i patrzyłem mu w oczy. Emma zazwyczaj spuszczała wzrok w takich chwilach. Ja tego nie robiłem.

To go rozwścieczyło. Zaczął krzyczeć, chodzić w tę i z powrotem i wymachiwać rękami. Jego gniew narastał, jakby nie rozumiał dlaczego. A potem zrobił to, co zawsze.