Bruno trzymał kawałek chleba drżącymi palcami i obserwował szczura, nie ruszając się.
Zwierzę również pozostało nieruchome.
strzałka_do_przodu_iosPrzeczytaj więcej
Pauza
00:00
00:29
01:31
Niemy
Zasilane przez
GliaStudios
Miało ostry pysk, wystające żebra i zaskakująco żywe, wręcz czujne spojrzenie, jak u stworzenia, które nauczyło się przetrwać tam, gdzie inni umieli tylko umierać. Bruno mógłby rzucić w nie kamieniem, krzyknąć, żeby je odstraszyć, albo spróbować zmiażdżyć je złamanym butem, który wciąż miał. Każdy więzień zrobiłby to samo. W takim miejscu człowiek kurczowo trzymał się resztek pożywienia z desperacją rozbitka, który kurczowo trzyma się kawałka drewna dryfującego na morzu.
Ale Bruno nie był już tym samym człowiekiem, który wszedł do wieży zapomnienia.
Głód go pochłonął.
Ciemność go opustoszała.
Niesprawiedliwość go zmiażdżyła.
A jednak w nim pozostało coś, czego nie zdołały zabić ani odosobnienie, ani ból: ta mała, uparta część, która wciąż dostrzegała cierpienie innych.
Szczur przesunął się o kilka centymetrów i zaczął węszyć w powietrzu.
Bruno przełknął ślinę. Potem, z niemal świętą powolnością, przełamał suchy chleb na pół.
„Przypuszczam, że i ty jesteś skazany na to piekło” – mruknęła.
Wrzucił połowę do szczeliny.
Szczur spłoszył się, cofnął na chwilę, a potem rzucił się na kawałek. Chwycił go obiema przednimi łapami i zaczął go żuć z desperacką szybkością. Bruno obserwował w milczeniu, czując dziwny ucisk w piersi. To śmieszne, pomyślał. To śmieszne dzielić ostatnią wieczerzę z robactwem. A jednak ten gest przywrócił mu na sekundę zapomniane uczucie: że wciąż jest panem swojego człowieczeństwa.
„Jedz” – wyszeptała. „Przynajmniej jedno z nas będzie się dziś czymś cieszyć”.
Szczur podniósł głowę, jakby zrozumiał ton jej głosu. Jego wąsy zadrżały. Potem zniknął z powrotem w szczelinie.
Bruno westchnął głęboko i oparł głowę o wilgotną ścianę.
Nie pojawił się żaden znak z nieba.
Żadne drzwi się nie otworzyły.
W ciemności nie rozległ się żaden boski głos.
Ale tej nocy, po raz pierwszy od wielu tygodni, nie czuł się zupełnie samotny.
Następnego dnia szczur powrócił.
