Na zewnątrz listopadowy deszcz zalegał w mieście; nie padał mocno, lecz na tyle regularnie, by wsiąknąć w kości i nastrój.
Była godzina 18:12. Temperatura wynosiła czterdzieści cztery stopnie.
Ethan ledwo to zauważył.
Wpatrywał się w ekran telefonu. Pięć nieodebranych połączeń. Pięć wiadomości głosowych. Wszystkie od jego ośmioletniej córki.
Słuchał drugiej wiadomości idąc, wręcz biegnąc, w stronę windy.
„Wpuściła mnie do środka… ale powiedziała, że muszę tak zostać. Jestem cała mokra. Kazała mi usiąść na kanapie… a potem poszła spać…”
Coś ścisnęło go w piersi.
Po usłyszeniu trzeciej wiadomości Ethan już nie chodził.
Biegł sprintem.
„Tato… Siedzę tu już tak długo… Bolą mnie zęby… Ręce mi się nie trzęsą… Powiedziała, że jeśli się ruszę, będzie gorzej…”
Czwarta wiadomość to głównie płacz. Złamane słowa. Przeprosiny, których dziecko nie mogło przekazać.
Piąta wiadomość spowodowała zamglenie jego wzroku.
„Tato… Czuję się senny… Boję się zasnąć… Mój nauczyciel powiedział, że kiedy jest ci za zimno… ludzie czasami się nie budzą…”
Ethan nie pamiętał, kiedy opuścił hotel.
Pamiętał jedynie, jak parkingowy wręczył mu kluczyki do jego czarnego sedana i światła miasta przemykające obok, gdy jechał znacznie szybciej, niż sobie kiedykolwiek pozwalał.
Zadzwonił do żony.
Raz. Dwa razy. Trzy razy.
Brak odpowiedzi.
Zostawił wiadomość, a jego głos był tak kontrolowany, że przestraszył nawet jego samego.
„Melissa, już idę. Masz jakieś piętnaście minut, żeby wyjaśnić, dlaczego moja córka jest przemoczona i przestraszona. Zastanów się dobrze”.
Dom, który wydawał się zły
Kiedy Ethan przybył, w domu w Magnolii panowała cisza — zbyt cisza.
Nie zadał sobie trudu, żeby zamknąć drzwi samochodu. Deszcz przesiąkł mu garnitur, gdy siłą otworzył przednie drzwi.
„Lily!” krzyknął.
Jego głos odbijał się echem od twardego drewna i szkła.
Znalazł ją w salonie.
Zwinięty w kłębek na skórzanej kanapie. Mały. Trzęsący się. Przemoczony.
Szkolny mundurek, ciemny od wody, przylegał do jej szczupłego ciała. Pod jej stopami na dywanie rozlała się kałuża. Włosy lepiły się do bladych policzków. Usta miała sine. Oczy były półotwarte, nieostre, jakby niemożność zaśnięcia wymagała wysiłku, którego już nie musiała.
