Jej ręce trzęsły się, gdy mówiła.

Policjanci wymienili spojrzenia. To nie był przestępca, którego się spodziewali. Po prostu kolejna babcia próbująca przetrwać.

„Dobrze” – powiedział starszy oficer po chwili milczenia. „Tym razem cię puścimy. Ale nie możesz tak dalej. Inni nie będą tak wyrozumiali”.

Ulga zalała jej twarz zbyt szybko.

„Tak… tak, oczywiście” – powiedziała, kiwając głową raz po raz. „Nie wrócę”.

Jeden z młodszych oficerów uśmiechnął się.
„Skoro już tu jesteśmy, to kupmy coś. A przynajmniej pomóżmy”.

Jej reakcja była natychmiastowa — zbyt natychmiastowa.

„Nie! Proszę” – powiedziała ostro, po czym zmusiła się do nerwowego śmiechu. „Już dziś sporo sprzedałam”.

Oficer zmarszczył brwi.
„Dużo? Nikogo nie ma w pobliżu”.

„Przyjechali wcześnie” – powiedziała szybko. „Właśnie ich przegapiłeś”.

Jej wzrok powędrował w stronę ulicy. Potem z powrotem na pudełko. A potem znowu w bok.

Coś wydawało się nie tak.

Policjant przykucnął i podniósł jednego z pomidorów.

Był cięższy niż powinien.

Odwrócił go. Delikatnie nacisnął.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

„Proszę pani” – powiedział cicho, wstając – „odejść od skrzyni”.

„Co? Dlaczego?” zapytał zdezorientowany jego partner.

Policjant nie odpowiedział. Podniósł kolejnego pomidora i lekko go przekręcił.

Skóra pękła, ukazując to, co było ukryte w środku.