Po wypadku samochodowym, który przykuł mnie do wózka inwalidzkiego na miesiące, zakładałam, że największym wyzwaniem będzie ponowna nauka chodzenia. Myliłam się – prawdziwa walka zaczęła się, gdy odkryłam, jak wiele dla mojego męża znaczyła opieka nad mną.
Jestem 35-letnią kobietą i przed wypadkiem to ja byłam spoiwem podtrzymującym moje małżeństwo.
Pokryłem większość naszych wydatków.
Gotowałem. Sprzątałem.
Udało mi się sprostać każdemu spotkaniu, każdemu telefonowi, każdej chwili „Czy możesz się tym zająć, kochanie? Jestem beznadziejna z papierkową robotą”.
Za każdym razem, gdy mój mąż chciał zmienić pracę albo „zrobić sobie przerwę i wszystko poukładać”, siadałam z arkuszami kalkulacyjnymi i umożliwiałam mu to. Pracowałam po godzinach. Zachęcałam go do tego. Nigdy nie liczyłam, kto więcej daje. Wierzyłam, że małżeństwo to praca zespołowa i że z czasem wszystko się wyrówna.
