Nie wiem, jak zacząć.
Ludzie każą ci mówić. Opowiadać swoją historię. Więc oto jestem, pozwalając słowom wyjść tak, jak chcą.
Nazywam się Iñaki Salgado. Mam niewiele ponad trzydzieści lat, jestem szczupły do tego stopnia, że wyglądam na kruchego, a cienie pod oczami są mi permanentnie wyryte. Dawno temu nauczyłem się wyglądać na zmęczonego bez narzekania. Jak znosić to w milczeniu.
Moje życie kiedyś było proste.
Moja żona, Ximena Arriola, i ja mieszkaliśmy w małym domu z suszonej cegły na obrzeżach Puebli, gdzie poranki pachniały bugenwillami i świeżym chlebem z ulicznych pieców. Byliśmy nauczycielami w szkole podstawowej. Nie mieliśmy dużo pieniędzy, ale mieliśmy coś więcej – wzajemny szacunek, spokojne codzienne życie i cichą, szczerą miłość.
Wszystko zmieniło się pewnego grudnia, zaledwie kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem.
Ximena poszła na targ kupić składniki do tamales. Ciężarówka z niesprawnymi hamulcami straciła panowanie nad pojazdem na mokrym zakręcie i uderzyła w nią. Byłem w trakcie lekcji, kiedy zadzwonił szpital. Pamiętam, że kreda wyślizgnęła mi się z palców, zanim wybiegłem z klasy.
Ledwo ją rozpoznałem na noszach.
Kobieta, która dawniej chodziła szybko, głośno się śmiała ze swoimi uczniami i śpiewała podczas gotowania, leżała zupełnie nieruchomo, z oczami szeroko otwartymi ze strachu.
Ciężki uraz kręgosłupa. Częściowy paraliż.
Od tego dnia mój świat skurczył się do jednego pokoju.
Wziąłem bezterminowy urlop od szkoły. Nauczyłem się, jak ją podnosić, nie robiąc jej krzywdy, jak ją powoli karmić, jak zmieniać pościel, czyścić rany, masować nogi, które już nie reagowały. Nasz dom zamienił się w prowizoryczną klinikę – bandaże, leki, sprzęt rehabilitacyjny i ciągły zapach alkoholu i rozpaczy.
Członkowie rodziny sugerowali specjalistyczne ośrodki. Profesjonaliści. Instytucje.
Zawsze udzielałem tej samej odpowiedzi.
„To moja żona. Zaopiekuję się nią.”
Żeby przeżyć, podejmowałem się drobnych prac elektrycznych – naprawiałem instalacje elektryczne, instalowałem oświetlenie, robiłem wszystko, co mogłem znaleźć. Wracałem do domu wyczerpany każdego wieczoru, ale wciąż siadałem przy jej łóżku i czytałem na głos stare książki. Czasami opowiadałem o moich studentach, o drzewach jakarandy kwitnących wiosną, o małych fragmentach życia, które, jak miałem nadzieję, przypominały jej, że świat nie zniknął.
