„Wszyscy mówili, że odszedł, Gerry. Wszyscy.”
Spotkaliśmy się dwa miesiące później. Niedługo potem wzięliśmy ślub.
Zawsze myślałam, że James urodził się przedwcześnie, siedem miesięcy po naszym ślubie.
To nieprawda.
Urodził się punktualnie, ale nie takiemu ojcu, za jakiego go uważałem.
„Byłeś dla mnie taki dobry” – wyszeptała Marta. „Taki miły i czuły. Nigdy niczego nie kwestionowałeś, po prostu zaakceptowałeś Jamesa jako swojego. Myślałam, że Daniel nie żyje. Myślałam, że ta część mojego życia dobiegła końca na zawsze”.
Myślałam, że to koniec. Bolesne, owszem, ale coś, co prawie rozumiałam. Młoda kobieta, przestraszona i samotna, wybierająca stabilność zamiast niepewności. W tamtych czasach nie było to niczym niezwykłym.
Ale potem wróciłem na strych i dokończyłem czytać listy.
Daniel nie zginął w Wietnamie.
Został schwytany, spędził trzy lata w niewoli i ostatecznie zwolniony w 1972 roku. Kolejne listy obnażyły wszystko, z czym myślał, że się pogodził.
W 1974 roku napisał:
Droga Marto, odnalazłam Cię. Widziałam Cię z mężem i rodziną, którą zbudowałaś. Wyglądasz na szczęśliwą. Nie zniszczę tego, co masz. Ale pamiętaj: zawsze będę Cię kochać i zawsze będę czuwać nad naszym synem Jamesem z daleka.
