Po raz pierwszy odkąd pojawił się na moim ganku, dostrzegłam szklisty blask prawdziwych łez narastających w jego zapadniętych oczach.
Lyra sięgnęła do stolika kawowego i uniosła gruby stos dokumentów prawnych. „Czy to wszystko naprawdę się dzieje? Naprawdę to wszystko zrobiłeś?”
„Tak” – wyszeptał. „Pracowałem na platformach wiertniczych. Brałem podwójne zmiany w fabrykach. Pracowałem tak ciężko i tak długo, jak pozwalało mi na to moje ciało, żeby to wszystko odkupić. Żeby odkupić twoją przyszłość”.
Ale Jenny, która milczała, nagle pokręciła głową. Jej głos, kiedy się odezwał, nie był gniewny. Był kompletnie, porażająco pusty.
„Przegapiłeś wszystko, tato” – powiedziała Jenny, a słowo „tato” zapadło się jak kamień.
„Wiem”.
„Skończyłam liceum. Skończyłam studia. Przeprowadziłam się do swojego pierwszego mieszkania. Miałam złamane serce. Sarah nauczyła mnie prowadzić. Sarah nauczyła mnie, jak być kobietą. Nie było cię przy tym ani przez sekundę”.
W pokoju zapadła absolutna cisza.
Jenny wyglądała, jakby chciała krzyczeć, gwałtownie podarć na strzępy pozostałe strony jego listu, ale zamiast tego po prostu odwróciła wzrok. Ogromny, przytłaczający ból po tych wszystkich straconych, nieodwracalnych latach zdawał się ją fizycznie ogarniać, pozbawiając jej postawy ducha woli walki.
Dora podeszła bliżej, pokonując dystans, aż między duchem a jego najmłodszą córką znikła niemal cała odległość. Spojrzała mu w twarz.
„Zostajesz tym razem?” – zapytała Dora, a jej głos drżał z niepewnej, przerażającej nadziei.
Przez jedną, mrożącą krew w żyłach sekundę myślałam, że Edwin się zawaha. Bałam się, że zwycięży jego tchórzostwo i powie „nie”, twierdząc, że na to nie zasługuje.
Ale nie uciekł. Wytrzymał jej spojrzenie.
„Jeśli mi pozwolisz” – powiedział Edwin, a w jego głosie słychać było desperacką determinację. – „Nigdy więcej się nie ruszę”.
Nie uściskaliśmy się. Nie było filmowego, pełnego łez uścisku, w którym wszystko zostało natychmiast wybaczone. Rany były zbyt głębokie, a blizny zbyt grube, by mógł się ziścić tak nagły cud.
Zamiast tego Dora cofnęła się o krok, otarła zabłąkaną łzę z policzka i spojrzała w stronę kuchni.
„Powinnyśmy więc zacząć przygotowywać obiad” – powiedziała cicho Dora.
Tak po prostu. Jakby to był po prostu… logiczny kolejny krok w przetrwaniu niemożliwego.
I tak, choć surrealistyczne, zrobiliśmy to.
Rozdział 7: Co dalej (Epilog)
Kolacja tego wieczoru wydawała się zupełnie obca. Nie była wyraźnie napięta ani wroga; była po prostu głęboko obca.
