„Hm. To dziwne” – mruknął.
„Co się stało?”
Serce Zelicy biło mocno.
„Dane nie docierają bezpośrednio, proszę pani. Nasz stary system czasami działa trochę wolno. Wygląda na to, że to konto jest nieaktywne lub uśpione. Jak długo minęło od ostatniej transakcji?”
„Może… dwadzieścia lat” – odpowiedziała niepewnie Zelica.
Oczy Kofiego rozszerzyły się.
„Dwadzieścia lat. Chwileczkę, proszę pani. Spróbuję połączyć się z serwerem ręcznym”.
Jego palce znów zatańczyły na klawiaturze. Ekran komputera zamigotał, ukazując rzędy zielonego kodu, którego Zelica nie rozumiał.
Cisza. Słychać było tylko dźwięk klawiatury i głośną klimatyzację.
Zelica ugryzła się w wargę.
To już koniec, pomyślała. Konto pewnie zostało zamknięte, a pieniądze stracone.
Kofi podrapał się po głowie.
„Dziwne. Saldo nie działa, proszę pani. Ale jest coś w rodzaju flagi, alertu na tym koncie. Alert wysokiego poziomu.”
„Uwaga? Czy to znaczy, że mam dług?” Zelica spanikowała.
„Nie, nie, nie dług. Nigdy nie widziałem takiego kodu. Chwileczkę, proszę pani.”
Kofi wpisał serię poleceń. Komputer zdawał się przez chwilę zastanawiać. Potem na ekranie Kofiego coś się pojawiło.
Twarz Kofiego, wcześniej spokojna, nagle się zmieniła. Zbladł. Jego oczy szeroko się otworzyły, wpatrzone w monitor.
„Panie Kofi?” zawołał Zelica.
Kofi nie odpowiedział. Wyglądał na zamrożonego. Ponownie przeczytał to, co było na ekranie, z lekko otwartymi ustami.
Kofi przełknął ślinę. Nagle wstał z krzesła tak gwałtownie, że krzesło poleciało do tyłu, wydając głośny pisk.
„Panie Zuberi! Panie Dyrektorze!”
Głos Kofiego był piskliwy, przerywając ciszę małego banku. Zelica go już nie obchodziła. Jego wzrok wciąż był wbity z przerażeniem w ekran.
Z biura wyszedł czarnoskóry mężczyzna w średnim wieku o surowym spojrzeniu – pan Zuberi, kierownik oddziału.
„O co chodzi, Kofi? Nie krzycz tak. Są klienci” – zbeształ go pan Zuberi beznamiętnym tonem.
„Przykro mi, proszę pana, ale… ale musi pan to zobaczyć. Konto na nazwisko Zelicy Okafor, spadek po jej ojcu, Tendai Okafor.”
Pan Zuberi westchnął, zirytowany tym, że mu przerwano, i podszedł do biurka Kofiego, przygotowując się do wygłoszenia wykładu swojemu młodemu pracownikowi.
Spojrzał na ekran i zamarł.
Jego profesjonalna, surowa twarz rozpłynęła się w mgnieniu oka. Wyraz twarzy zmienił się z irytacji w konsternację, a potem w śmiertelną bladość. Spojrzał na ekran, potem na Zelicę, a potem znowu na ekran.
„Pani… Pani Zelica Okafor?” – zapytał pan Zuberi, a jego głos, wcześniej stanowczy, teraz drżał.
„Tak, proszę pana” – wyszeptała Zelica, przestraszona. „Co się stało? Czy mój ojciec był przestępcą?”
„Kofi” – rozkazał pan Zuberi – „zamknij szybko okno. Wywieś tabliczkę ZAMKNIĘTE. Zabierz panią Zelicę natychmiast do mojego biura. Niech nikt nie widzi tego ekranu”.
Rozkaz był tak pilny i pełen paniki, że Zelica podskoczyła.
Kofi, jąkając się, natychmiast wywiesił tabliczkę ZAMKNIĘTE i wyłączył monitor.
„Proszę za mną, proszę pani” – powiedział Kofi, traktując Zelicę z ogromnym szacunkiem, niemal ze strachem.
W ciasnym biurze pana Zuberiego drzwi zamknęły się natychmiast. Przez chwilę krążył tam i z powrotem, zanim w końcu usiadł na krześle. Jego ręce lekko drżały, gdy włączał komputer na biurku.
„Przepraszam, proszę pani. Zaskoczyła nas pani” – powiedział pan Zuberi.
„Właściwie, co się dzieje, proszę pana? Czy mój ojciec zostawił ogromny dług?” – zapytała Zelica. Jej głos był bliski płaczu.
"Dług?"
Pan Zuberi nerwowo się zaśmiał.
„Nie, proszę pani. Daleko mi do tego.”
Odwrócił monitor komputera w stronę Zelicy. Kofi, który stał w pokoju, wskazał na ekran, wstrzymując oddech.
„Proszę, proszę na to szybko spojrzeć.”
Na ekranie nie było salda w dolarach. Zamiast tego widniał schemat struktury własnościowej.
„Proszę pani” – powiedział pan Zuberi cicho, ze zdziwieniem – „to nie jest zwykłe konto oszczędnościowe. To konto główne powiązane ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością – korporacją”.
„Korporacja?” Zelica zmarszczyła brwi.
„Tak. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zgadza się. Nazywa się Okafor Legacy Holdings LLC. Ta firma została założona przez twojego ojca, Tendai Okafora, w 1998 roku i została zamknięta dokładnie dwadzieścia lat temu.”
„Ale mój ojciec był tylko sprzedawcą tytoniu.”
„Właśnie to chciał, żeby ludzie wiedzieli, proszę pani” – przerwał jej łagodnie pan Zuberi. „Pani ojciec… wygląda na to, że nie był zwykłym sprzedawcą. Był pośrednikiem w obrocie ziemią. I to genialnym”.
Kliknął w zakładkę na ekranie. Tytuł brzmiał: Lista aktywów – Okafor Legacy Holdings LLC.
„Jestem prawnym właścicielem 2000 akrów gajów pekanowych i gruntów rolnych w południowej Georgii, na mocy niniejszego aktu. Wyłączna własność została w całości przeniesiona na Ciebie jako spadkobiercę, ze specjalną klauzulą.”
„Jaka klauzula?” wyszeptała Zelica.
„Ta firma aktywuje się automatycznie, a wszystkie jej aktywa staną się dostępne dla spadkobiercy tylko wtedy…” – zrobił pauzę, patrząc na nią – „jeśli spadkobierca uzyska dostęp do tego konta głównego w rozpaczliwej sytuacji lub jeśli saldo jego konta osobistego wyniesie zero”.
Zelicy opadła szczęka. Jej ojciec to przewidział.
Spojrzała na rząd liczb na ekranie. Nie były to liczby oszczędności, lecz powierzchnie ziemi.
Nie zemdlała. Nie krzyczała.
Zelica po prostu usiadła prosto. Głód, wyczerpanie i upokorzenie, które czuła przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny, wyparowały. Zastąpiło je coś innego – coś zimnego, ostrego i bardzo silnego.
Pamiętała drwiącą minę Quacy'ego. Pamiętała zwycięski uśmiech Aniyi.
„Panie Zuberi” – powiedziała Zelica. Jej głos był spokojny i zimny, co zaskoczyło nawet ją samą.
„Tak, proszę pani?”
„Jak mogę teraz aktywować tę firmę?”
Pan Zuberi spojrzał na Zelicę z niepokojem. Reakcja kobiety przed nim była całkowicie nieoczekiwana. Nie płakała. Nie krzyczała z radości. Jej oczy, opuchnięte od płaczu poprzedniej nocy, teraz stwardniały. Wpatrywała się w ekran komputera z zimnym, przerażającym skupieniem.
„Panie Zuberi” – powtórzyła Zelica spokojnym głosem – „czego potrzebuję, żeby to uruchomić?”
„Technicznie rzecz biorąc, jest już aktywne, proszę pani” – wyjąkał. „Gdy tylko uzyskała pani dostęp do tego konta z zerowym saldem osobistym, klauzula została spełniona. Nasz zespół prawny zarządzający funduszem powierniczym – cóż, oni już czekają na pani instrukcje”.
„Kofi” – dodał.
Młody pracownik natychmiast nalał szklankę wody i postawił ją przed Zelicą. Nie wypiła jej.
„Mój ojciec, Tendai – co jeszcze o nim wiesz?”
Pan Zuberi otworzył szufladę i wyciągnął grubą, zakurzoną teczkę.
„Twój ojciec był klientem priorytetowym na długo przed pojawieniem się terminu „bankowość prywatna”. Zostawił to – list i dokumenty prawne. Powiedział: »To może otworzyć tylko moja córka albo my, jeśli ona ma dostęp do konta«”.
Podał mi pożółkłą kopertę.
Ręce Zelicy drżały, gdy ją otwierała. W środku znajdowała się kartka papieru zapisana starannie ręcznie.
Do mojej córeczki, Zelicy.
Jeśli to czytasz, oznacza to, że istnieją dwie możliwości. Po pierwsze, Taty już nie ma i jesteś gotowy, by rozpocząć własne życie. Po drugie, życie nie potoczyło się zgodnie z twoimi planami.
Tata był sprzedawcą. To prawda. Ale tata wiedział też, że ten świat nie zawsze jest sprawiedliwy dla dobrych czarnych kobiet takich jak ty. Widziałem, jak traktowały twoją matkę.
Tata zostawił ci małą kotwicę, nie po to, żeby cię rozpieszczać, ale żeby zapewnić ci wybór, gdy poczujesz się osaczony. Tata celowo zaprojektował tę desperacką klauzulę.
Wiem, że jesteś mądry, ale twoje serce jest zbyt miękkie. Bałem się. Gdybyś miał bogactwo, przyciągnąłbyś niewłaściwego mężczyznę. A gdybyś nie miał bogactwa, byłbyś uciskany przez niewłaściwego mężczyznę. Tata zawiódł w jednej sprawie: miałem nadzieję, że nigdy nie będziesz musiał czytać tego listu.
Ale jeśli to przeczytasz, zapamiętaj przesłanie Taty. Nie płacz. Nie mścij się łzami. Zbuduj własne królestwo, moje dziecko. Spraw, żeby tego pożałowali.
Kotwica rzucona. Teraz żegluj, kochanie.
Z miłością, Tato.
Łzy, które powstrzymywała, w końcu popłynęły. Nie były to łzy smutku, lecz zrozumienia.
Jej ojciec, prosty sprzedawca, widział przyszłość. Widział człowieka takiego jak Quacy na dekady przed jego pojawieniem się.
Zelica otarła łzy grzbietem dłoni. Spojrzała na pana Zuberiego.
„Potrzebuję trzech rzeczy” – powiedziała.
„Jakie rzeczy, proszę pani?”
„Po pierwsze, gotówka. Nie mam ani grosza.”
„Oczywiście. Kofi, przygotuj wypłatę gotówki z rachunku operacyjnego” – powiedział pan Zuberi.
„Po drugie” – kontynuowała Zelica – „potrzebuję tymczasowego miejsca noclegowego. Bezpiecznego hotelu z dala od apartamentów Sovereign”.
„To da się załatwić. Mamy ceny korporacyjne w bezpiecznych hotelach.”
„Po trzecie, i to jest najważniejsze” – Zelica pochylił się do przodu – „potrzebuję wszystkich danych finansowych Okafor Legacy Holdings LLC i rekomendacji najlepszego konsultanta ds. restrukturyzacji przedsiębiorstw. Nie z okolicy. Chcę kogoś z dzielnicy finansowej Midtown – kogoś, kto nie zna Quacy”.
Pan Zuberi na chwilę osłupiał, pod wrażeniem opanowania kobiety, która jeszcze trzydzieści minut temu wyglądała jak osoba bezdomna.
„Znam takie imię” – powiedział. „Nazywają go „Czyścicielem”. Bardzo drogi, bardzo zimny. Nazywa się Seeku”.
„Dobrze” – powiedziała Zelica. „Daj mi pieniądze, zarezerwuj hotel i zorganizuj spotkanie z Seekiem”.
Zelica nie zatrzymała się w hotelu zarezerwowanym przez pana Zuberiego. To był jej pierwszy krok – nigdy nie była przewidywalna.
Po zabraniu sporej sumy gotówki, takiej, że aż by jej się zakręciło w głowie, gdyby to było wczoraj, kupiła nowy telefon, nowy numer i kilka kompletów prostych, ale czystych ubrań w pobliskim centrum handlowym. Następnie zarezerwowała pokój w St. Regis, jednym z najbardziej luksusowych hoteli w Atlancie, pod fałszywym nazwiskiem.
Zamknęła się w pokoju na dwadzieścia cztery godziny. Zamówiła room service, zjadła pierwszy porządny posiłek, wzięła gorącą kąpiel i poszła spać. Pozwoliła mózgowi przetworzyć zniszczenie i odrodzenie w ciągu jednego dnia.
Następnego ranka nie zadzwoniła do Seeka. Wiedziała, że ktoś taki jak on nie byłby pod wrażeniem telefonu.
Zamiast tego Zelica udała się do dzielnicy finansowej w Midtown.
Biuro Seeka znajdowało się w jednym z wieżowców – minimalistyczne, zimne, całe ze szkła i stali. Zelica w nowych ubraniach, prostych, ale schludnych, kontrastowała z otoczeniem.
„Chcę się widzieć z panem Seeku. Nie mam umówionej wizyty” – powiedziała recepcjonistce.
„Pan Seeku jest zajęty, proszę pani. Ma pełen grafik na najbliższe dwa miesiące”.
„Powiedz mu” – powiedział spokojnie Zelica – „Zelica Okafor, właściciel Okafor Legacy Holdings LLC, aktywa o powierzchni 2000 akrów. To pilne”.
Recepcjonistka zawahała się, ale słowa „2000 akrów” sprawiły, że podniosła słuchawkę.
Pięć minut później Zelicę wprowadzono do narożnego biura z widokiem na całą Atlantę.
Seek był czarnoskórym mężczyzną po trzydziestce. Nie uśmiechał się. Miał na sobie koszulę bez krawata, ale wyglądał bardziej formalnie niż Quacy kiedykolwiek w garniturach. Jego wzrok był bystry, analizował Zelicę.
„Mam tylko dziesięć minut, pani Okafor” – powiedział Seek. Jego głos był głęboki i beznamiętny. „Okafor Legacy Holdings – spółka uśpiona. Aktywa rolne. W czym problem?”
Zelica usiadła, nie proszona.
„Problem, panie Seek” – powiedziała – „polega na tym, że ta firma właśnie się obudziła. Aktywa są duże, ale ja nic nie wiem o orzechach pekan, brzoskwiniach ani o tym, jak nią zarządzać. Mam też inny problem, który muszę rozwiązać”.
„Jaki problem?”
„Mój były mąż. Deweloper z Atlanty. Nazywa się Quacy. Żąda udziału. Nie wie o tym.”
Seek uniósł brwi.
„To ciekawe. Czego ode mnie chcesz?”
„Chcę, żebyś zrestrukturyzował tę firmę od podstaw. Przeprowadził audyt. Uczynił ją aktywną, nowoczesną i rentowną firmą. I chcę, żebyś był moim osobistym doradcą” – powiedział Zelica. „Chcę wiedzieć, jak wykorzystać tę władzę”.
Seek patrzył na nią przez długi czas.
„Jestem drogi, proszę pani.”
„Wiem” – odpowiedziała Zelica.
„Nie zajmuję się dramatami osobistymi”.
„Nie proszę cię, żebyś radził sobie z dramatami. Proszę cię, żebyś nauczył mnie, jak wygrać wojnę biznesową. Dramat jest bonusem”.
Seek uśmiechnął się lekko — był to jego pierwszy uśmiech.
„Kiedy zaczynamy?”
„Wczoraj” – odpowiedziała Zelica.
Minęły dwa tygodnie. Atlanta nie wiedziała, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.
Niewielki zespół Zelicy i Seeka pracował dwadzieścia godzin dziennie. Przeprowadzili analizę Okafor Legacy Holdings LLC. Okazało się, że aktywa były większe niż szacowano. Jej ojciec nie tylko kupił ziemię. Nabył również niewielkie udziały w różnych spółkach rolno-spożywczych, których wartość gwałtownie wzrosła.
Zelica uczyła się szybko. Pochłaniała raporty finansowe, studiowała prawo własności i zgłębiała podstawy zarządzania agrobiznesem.
Seek obserwował ją. Ta klientka była inna. Nie wpadała w panikę. Nie była zachłanna. Była skupiona. Była jak sucha gąbka, chłonąca wszystkie informacje.
W ciągu tych dwóch tygodni Zelica również przeszła metamorfozę. Skróciła swoje długie, matowe włosy do krótkiego, jędrnego i eleganckiego boba. Wyrzuciła wszystkie stare ubrania z pomocą osobistej stylistki zatrudnionej przez Seek. W jej szafie znalazły się teraz dopasowane garnitury, jedwabne bluzki i proste, ale eleganckie sukienki w mocnych kolorach – czarnym, granatowym i bordowym. Okulary do czytania zastąpiły soczewki kontaktowe. Sandały zastąpiły wysokie obcasy.
Ale największa zmiana zaszła w jej oczach. Nie było już w nich strachu, tylko kalkulacja.
„Czy jest pani gotowa wrócić na ring?” – zapytał Seek pewnego popołudnia.
„Jestem gotowy” – powiedział Zelica.
Nie pojechali do hotelu. Pod rozkazami Zelicy, zespół Seeka dyskretnie pracował w Atlancie. Kupili starą rezydencję w dzielnicy Cascade Heights. Nie jakąś nową, olśniewającą rezydencję w stylu McMansion, jaką lubił Quacy, ale zabytkowy, solidny, elegancki budynek, emanujący aurą dawnej, czarnej potęgi i bogactwa pokoleń. Dom został opłacony gotówką.
Kiedy Zelica weszła do swojej nowej rezydencji, nie była już tą samą kobietą, którą wyrzucono z holu apartamentu. Była panią Zelicą Okafor, prezesem Okafor Legacy Holdings LLC.
Tymczasem w apartamencie Sovereign życie Quacy'ego i Aniyi osiągnęło szczyt.
„Ten projekt, kochanie” – wykrzyknął Quacy pewnego wieczoru, nalewając szampana Aniyi. „To zmieni zasady gry”.
Po tym, jak udało mu się wyrzucić Zelicę, czuł się niezwyciężony. Jego firma budowlana gorączkowo poszukiwała nowych projektów.
„Mam poufne informacje” – powiedział, a jego oczy błyszczały chciwością. „Na rynku pojawiają się atrakcyjne grunty – tysiące akrów w południowej Georgii. Podobno mają być przeznaczone pod luksusową inwestycję. Muszę zdobyć kontrakt na budowę”.
Aniya, która była zajęta robieniem sobie selfie z kieliszkiem szampana, słuchała tylko jednym uchem.
„O, tak. Świetnie. To znaczy, że nasz ślub może odbyć się na Turks i Caicos, prawda? I chcę tę nową torebkę Birkin, tę ze skóry krokodyla”.
„Jasne, zrób co chcesz” – powiedział Quacy.
Ale w głębi duszy czuł się trochę nieswojo. Aby zrealizować tak duży projekt, potrzebował ogromnego zastrzyku kapitału. Potrzebował inwestorów. Jego firma, szczerze mówiąc, miała sporo długów, które pozwalały jej finansować wystawny styl życia.
„Zorganizuję spotkania ze wszystkimi możliwymi inwestorami” – mruknął.
Kilka dni później dotarły do niego plotki z kręgów biznesowych Atlanty.
„Słyszałeś?” – zapytał znajomy. „W mieście pojawił się nowy gracz, który inwestuje jak szalony. Kupił rezydencję w Cascade za gotówkę. Sprowadził konsultanta z Midtown – tego gościa, Seeka, Sprzątacza”.
„Jak się nazywa?” zapytał Quacy.
„Ciekawe. Nikt nie wie dokładnie. Bardzo tajne. Ale nazwa firmy jest stara. Okafor Legacy Holdings LLC. Coś ci się kojarzy?”
Quacy pokręcił głową.
„Staromodna nazwa. Pewnie jacyś starzy bogacze właśnie zorientowali się w swoich majątkach. To jest okazja.”
Natychmiast polecił swojej sekretarce, aby znalazła sposób na skontaktowanie się z Okafor Legacy Holdings. Musiał przedstawić swoją propozycję zagospodarowania południowej Georgii. Nie wiedział, że ziemie, których pragnął, to te wymienione w akcie własności Zelicy.
Zaproszenie dotarło. Firma Okafor Legacy Holdings LLC była zainteresowana zapoznaniem się z propozycją firmy Quacy'ego. Spotkanie miało się odbyć w rezydencji prezesa w rezydencji Cascade.
„Patrz, Aniya, zaprosili mnie. Na pewno słyszeli o mojej reputacji” – przechwalał się.
Tego ranka włożył swój najdroższy garnitur. Ćwiczył prezentację przed lustrem. Był zdeterminowany, by olśnić tego tajemniczego inwestora.
Dotarł do rezydencji. Wysoka, kuta, żelazna brama otworzyła się powoli. Wszedł do majestatycznego, ale chłodnego holu. Ściany były marmurowe, a meble antyczne i ciężkie.
Przyjął go asystent o formalnym wyglądzie.
„Dzień dobry, panie Quacy. Proszę czekać w sali konferencyjnej. Nasz dyrektor generalny wkrótce do pana dołączy”.
Quacy'ego zaprowadzono do okazałej biblioteki przekształconej w salę konferencyjną. Po jednej stronie stał bardzo długi mahoniowy stół. Po drugiej stronie wysokie okna wychodziły na zadbany ogród. Na końcu stołu siedział mężczyzna wpatrzony w swój laptop – Seek.
Quacy myślał, że jest szefem.
„Dzień dobry, panie” – powiedział.
Seek spojrzał w górę. Jego oczy były zimne.
„Jestem Seeku, konsultant. Proszę usiąść, panie Quacy. Nasz prezes już jedzie.”
Quacy usiadł. Zaczął się trochę denerwować. Atmosfera w pokoju była zbyt ciężka, zbyt cicha.
Pięć minut minęło jak godzina.
Nagle podwójne drzwi za nim się otworzyły. Quacy się nie odwrócił. Usłyszał kroki – wysokie obcasy.
Klik, klak. Klik, klak.
Mocny i rytmiczny dźwięk na marmurowej podłodze.
„Przepraszam za czekanie” – powiedział głos. Znajomy głos, ale… niemożliwy.
Quacy zamarł. Znał ten głos, ale ten głos był zimny, pełen autorytetu.
Powoli obrócił krzesło.
Kroki ucichły na drugim końcu stołu.
Stała tam Zelica, z idealnie ułożonymi włosami. Miała na sobie granatową sukienkę, która idealnie opinała jej ciało. Na nosie miała okulary do czytania. Jej twarz była subtelnie, ale profesjonalnie umalowana.
Spojrzała na Quacy'ego. W jej oczach nie było nienawiści. Żadnej miłości. Nic – tylko spojrzenie przełożonego na podwładnego.
Otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Zelica siedziała spokojnie na krześle dyrektora. Seek stał obok niej, podając jej tablet. Spojrzała na Quacy'ego i uśmiechnęła się. Uśmiech nie sięgnął jej oczu.
„Dzień dobry, panie Quacy” – powiedziała. Jej czysty głos wypełnił pomieszczenie. „Jestem Zelica Okafor, prezes Okafor Legacy Holdings LLC”.
Pochyliła się lekko.
„Proszę rozpocząć prezentację. Słyszałem, że bardzo interesują pana ziemie w Georgii Południowej”.
Zatrzymała się, pozwalając, by jej słowa dotarły do słuchaczy. Swobodnie kontynuowała w swobodnym tonie:
„Przypadkiem cała ziemia, której pragniesz dla swojego ambitnego projektu, należy do mnie.”
Cisza w sali konferencyjnej była tak gęsta, że Quacy słyszał bicie własnego serca w uszach.
„Żart. To musi być żart” – pomyślał.
Ale oczy Zelicy – oczy, które kiedyś patrzyły na niego z uwielbieniem – były teraz tak zimne jak marmur pod jego stopami.
„Zelica…” – zdołał powiedzieć. Głos mu się załamał. „To… to niemożliwe. Dwa tysiące akrów. Dziedzictwo Okafor. Skąd wziąłeś te pieniądze?”
Zelica odchyliła się na krześle, nie odpowiadając na to pytanie. Odwróciła się do Seeka.
„Panie Seek, co pan sądzi o pierwotnej propozycji Quacy Constructions, Inc.?”
Seek, który dotąd milczał jak cień, przemówił. Jego głos był płaski i śmiercionośny.
„Koncepcyjnie ambitne, ale finansowo bardzo słabe. Panie Quacy, pańska propozycja nie zawiera odpowiedniej analizy ryzyka, a prognozy zysków są zbyt optymistyczne”.
Quacy czuł się, jakby oblano go lodowatą wodą. Przybył, by olśnić głupiego inwestora. Zamiast tego, był audytowany.
„Czekaj” – powiedział, próbując się opanować. Jego arogancja zaczęła powracać, gdy szukał logicznych wyjaśnień. „Ach, wiem. Zelica musi być tylko marionetką. Ten człowiek, Seek, ma kontrolę. Zelica po prostu miała szczęście”.
„Z” – powiedział, próbując łagodniejszego tonu – tego samego, którym ją przekonywał. „Nie wiem, co ci się stało, ale to poważna sprawa. Może… może uda nam się nawiązać współpracę. Znasz mnie przecież. Jestem najlepszym budowniczym w Atlancie”.
