Oliwkowa zieleń, iskra determinacji, której Sonia nie widziała od miesięcy. Odkąd odkryła zdradę Damiana, jej córka się zmieniła. Nie była już naiwną fizjoterapeutką, która wierzyła w bajki.
Była inną kobietą, kobietą z planem. Telefon Cristiny zawibrował. Wiadomość od jej prawnika. Jestem już w środku. Wszystko gotowe, tak jak się umówiliśmy. Zaufaj mi. Cristina lekko się uśmiechnęła.
Zaufaj. Jakie dziwne słowo po tym wszystkim, przez co przeszła. „Daj mi jeszcze pięć minut” – mruknęła, zamykając oczy i biorąc głęboki oddech. Wspomnienia z ostatnich kilku miesięcy zalały jej umysł: dzień, w którym znalazła rachunki za mieszkanie na Alei Diagonal, kłamstwa o spóźnionych spotkaniach z klientami, szeptane telefony, które Damian nagle przerywał, gdy wchodziła do pokoju.
I wreszcie, tego kwietniowego popołudnia, kiedy zobaczyła Ruth Díaz wychodzącą z tego samego mieszkania, poprawiającą bluzkę i uśmiechającą się z zadowoleniem, Ruth, jej koleżanka ze szkoły architektury, która zawsze zazdrościła Cristinie wszystkiego – pracy w Centrum Zdrowia Grácia, stabilnego małżeństwa, domu w Emple – teraz należała do jej męża, ale nie miała pojęcia, co tak naprawdę straciła w tym procesie. Pukanie do okna wyrwało ją z zamyślenia.
To był Damian, w nienagannym grafitowym garniturze, z tym aroganckim uśmiechem, którego ostatnio używał jak pancerza. Obok niego Ru miała na sobie bordową sukienkę, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż miesięczna pensja Cristiny, i obcasy, które dzwoniły na mokrym asfalcie niczym uderzenia młota.
Cristina uchyliła okno o kilka centymetrów. „Idziemy?” zapytał Damian z udawaną uprzejmością. „Sędzia oczekuje nas punktualnie o 10:00”. „Oczywiście. Nie chciałabym, żeby sędzia czekał w najważniejszym dniu twojego życia” – odpowiedziała Cristina, otwierając drzwi samochodu.
Ruth podeszła z tym jadowitym uśmiechem, który dopracowała do perfekcji przez ostatnie kilka miesięcy. „Cristina, kochanie, mam nadzieję, że nie ma urazy. W końcu to najlepsze rozwiązanie dla wszystkich”.
Damian potrzebował kobiety, która dorówna mu pod względem zawodowym. Jego wzrok zatrzymał się na nabrzmiałym brzuchu Cristiny. „A ty, cóż, masz teraz inne priorytety”. Słowa unosiły się w powietrzu niczym sztylety w aksamitnym owinięciu.
Sonia zaczęła wysiadać z samochodu, ale Cristina dyskretnie skinęła jej, żeby została. „Masz rację, Ru!” – powiedziała Cristina ze spokojem, który zaskoczył nawet Damiana.
Priorytety się zmieniają i dzisiaj dowiesz się dokładnie, jakie są moje. Coś w jej głosie sprawiło, że Ru zmarszczył brwi, ale Damian już szedł w stronę wejścia do sądu, nerwowo sprawdzając telefon.
