Jakby bycie przy nim na każdym firmowym wydarzeniu nic nie znaczyło.
—Zrezygnowałam z pracy, bo mnie o to prosiłeś— — przypomniałam mu.
—Powiedziałem, że tak będzie lepiej dla rodziny — poprawił ją spokojnie. —Nie przesadzaj.
Nie przesadzaj.
Coś we mnie się zmieniło.
Nie zepsuło się – zmieniło się.
Ponieważ w tym momencie zrozumiałem to, czego przez lata nie chciałem przyznać.
To nie było spontaniczne.
To była strategia.
Ostatnio się zmienił.
Wraca do domu później.
Uśmiecha się do telefonu.
Jest już lepiej ubrany.
Nic nie powiedziałem.
Obserwowałem.
Pewnego wieczoru zostawił laptopa na biurku. Nie szukałem niczego… ale jasny ekran przykuł moją uwagę.
Otwarty był arkusz kalkulacyjny.
Moje nazwisko było w pierwszej kolumnie.
„Ona pokryje koszty”.
Szacowany czynsz.
Media.
Artykuły spożywcze.
Ubezpieczenie.
Takiej sumy nie dało się uzyskać od osoby, która nie miała pracy przez dziesięć lat.
Poniżej znajdowała się notatka:
„Jeśli nie będzie mogła zapłacić, odejdzie”.
Liście.
