Może nie. Ale nie zamierzałem ignorować tego, co usłyszałem.
Tej nocy, po wyjściu z jej domu, siedziałem w samochodzie, wpatrując się w kierownicę i myśląc o cichym głosie Lily, proszącej o pozwolenie na jedzenie. I o tym, jak zasnęła z ręką na brzuchu.
I uświadomiłem sobie coś:
czasami najstraszniejsze nie są siniaki, które widać na pierwszy rzut oka.
Czasami są to zasady, w które dziecko wierzy tak głęboko, że nawet ich nie kwestionuje.
Gdybyś był na moim miejscu… co byś teraz zrobił?
Czy znów skonfrontowałbyś się z siostrą, poprosił o pomoc, czy też spróbował zdobyć zaufanie Lily i najpierw udokumentować, co się dzieje?
Powiedz mi, co o tym myślisz, bo szczerze mówiąc, wciąż próbuję podjąć właściwą decyzję.
Brak powiązanych postów.
