„Dyscyplina?” powtórzyłem, wysiadając z ciężarówki. Curtis zamachnął się. Powoli i niedbale. Przemknąłem obok kija i wbiłem mu pięść w brzuch. Zgiął się i upadł na ziemię, łapiąc oddech. Przeszedłem nad nim, jakby był niczym.
Na górze odgłos tnących nożyczek mieszał się z szlochem mojej córki. Krew zamieniła mi się w lód. Wbiegłam po dwa stopnie naraz i kopniakiem otworzyłam drzwi do sypialni.
Doris, matka Curtisa, przyciskała kolano do pleców Emily i ścinała włosy mojej córki ciężkimi nożycami.
„Odejdź od niej” – warknąłem.
Doris spojrzała w górę na starego ogrodnika, którego zawsze lekceważyła. Ale kiedy nasze oczy się spotkały, zamarła.
„Nie możesz mnie tknąć” – warknęła, machając nożyczkami. „Pozwiemy cię. Jesteś spłukanym staruszkiem. Nie masz pojęcia, z kim masz do czynienia”.
Wziąłem Emily na ręce. Płonęła gorączką, lekka jak dziecko. Wpatrywałem się w oczy Doris.
„Nie, Doris. Nie masz pojęcia, z kim masz do czynienia. Zabijałem gołymi rękami ludzi o wiele groźniejszych od ciebie na trzech kontynentach. A dzisiaj nie przyjechałem tu przycinać róż.”
Wyciągnąłem stary telefon z klapką. „Pułkowniku. Kod czarny. Lokalizacja mojej córki”.
Pełna historia w pierwszym komentarzu
