Znalazłam starą kamerę Wi-Fi, której kiedyś używaliśmy jako elektronicznej niani.

Ręce mi się trzęsły, gdy chowałem je w kącie.

Tej nocy, gdy wrócili do garażu, otworzyłem aplikację.

Jason zwinął dywan.

Pod nim znajdowały się ukryte drzwi.

Poczułem ucisk w żołądku.

Uniósł je, odsłaniając wąskie schody prowadzące pod ziemię. Kazał Lizzie czekać i zniknął na dole. Kiedy wrócił, niósł płaską paczkę owiniętą w brązowy papier i podkręcił radio głośniej.

W środku znajdowała się włóczka, druty i mały różowy sweterek.

Na przodzie, krzywymi literami, widnieje napis:
„Mam najlepszą mamę na świecie”.

Zakryłem usta.

Siedzieli razem prawie godzinę – robiąc na drutach, śmiejąc się, poprawiając błędy. Jason wiedział dokładnie, co robi. To nie było dla niego nowością.

Przez kolejne dwa tygodnie śledziłam każdy „garażowy” moment.
Pojawiło się więcej swetrów.
Zielony dla Lizzie.
Szary dla Jasona.
I kolejny, w rozmiarze dla dorosłych, wciąż na drutach.

Napis głosi:
„Mam najlepszą żonę na świecie”.