Pani Finch nie złożyła Davidowi żadnych kondolencji. Nawet nie wypowiedziała jego imienia. Mówiła tylko o Alistairze, o chorobie, o ich desperacji. A potem położyła na moim poplamionym olejem stole warsztatowym teczkę z krokodylej skóry. Otworzyła ją. W środku była książeczka czekowa.
„Podaj swoją cenę” – powiedziała głosem, jakby przekazywała datek na wielką cele charytatywne. „Cokolwiek. Milion. Pięć. Kup nowy dom. Przejdź na emeryturę. Cokolwiek zechcesz”.
Popełnili fatalny błąd. Myśleli, że honor mojej rodziny, mój ból, pamięć o bracie, mają swoją cenę.
Poczułam narastającą wściekłość. Miałam zamiar coś powiedzieć, prawdopodobnie prymitywną odmowę, żeby wyrzucić ich z garażu.
Ale Elena położyła mi rękę na ramieniu.
Zrobiła krok naprzód, stając między mną a nimi. „Nasza rodzina nie potrzebuje twoich pieniędzy” – powiedziała lodowatym głosem. „Przychodzisz tu, do zakładu mojego ojca, miejsca zbudowanego na uczciwej pracy, i myślisz, że możesz kupić jego część, tak jak kupiłaś firmę mojego wujka?”
Pani Finch oniemiała. Julian wpatrywał się w podłogę, niezdolny spojrzeć żonie w oczy.
„Mój ojciec nie jest na sprzedaż” – kontynuowała Elena. „Jeśli chcesz rozmawiać, będziesz rozmawiać z szacunkiem. W przeciwnym razie możesz odejść”.
Spojrzałam na moją córkę. Młodą kobietę, która stawiała czoła swoim potężnym teściom bez cienia strachu. I w tym momencie zobaczyłem Davida stojącego przede mną.
W końcu dostał szansę na kontratak.
