Ojciec wyglądał na ulżonego. „Dziękuję. Kochanie, to policjant. Możesz mu teraz powiedzieć”.

Dziewczynka uważnie przyjrzała się mundurowi, pociągając nosem.
„Naprawdę jesteś policjantem?” – zapytała przez łzy.

„Tak” – uśmiechnął się życzliwie. „Widzisz mój mundur? Stąd wiesz”.

Skinęła głową, wzięła głęboki oddech i wyszeptała:
„Ja… ja popełniłam przestępstwo”.

Policjant zachował spokój. „Dobrze. Może mi pan powiedzieć. Słucham”.

Jej warga zadrżała. „Wsadzisz mnie do więzienia?”

„To zależy” – powiedział cicho. „Co się stało?”

Rozpłakała się, a słowa mieszały się z szlochami.

„Uderzyłem brata w nogę… naprawdę mocno. Teraz ma siniaka. I umrze. Nie chciałem. Proszę, nie wsadzajcie mnie do więzienia…”

Na ułamek sekundy oficer zamarł – po czym jego wyraz twarzy złagodniał. Delikatnie ją objął.